Of ik nou schilder, schrijf of collages maak - creëren is voor mij nooit iets wat ik ‘doe’ of wat ik ‘ben als beroep'. Ik creëer niet om iets moois te maken, het is mijn manier om te leven. Letterlijk.

Creatie is mijn reddingsboei geweest, op meerdere momenten in mijn leven. In de chaos van een burn-out. In de gedwongen stilte na mijn wervelbreuk. In de negen maanden dat ik voor mijn man zorgde. Tot aan zijn dood.

Op de momenten dat mijn wereld uit elkaar viel, was creëren het enige dat me hielp om te blijven ademen.

Waar ik de woorden niet meer kon vinden, werden de beelden mijn stem.

Nooit om de werkelijkheid weg te poetsen, maar om te kunnen blijven staan in de rauwe werkelijkheid van wat het leven was.

En juist daar, op het snijvlak van leven, pijn en dood, begon ik iets veel groters te zien.

Ik wist niet alleen, maar voelde tot in het diepst van mijn vezels, dat je zelfs in het diepste donker licht kunt vinden. Dat je in de meest grauwe dagen kleur kunt creëren. En dat je zelfs middenin de grootste horror magie kunt creëren.

Nooit om de dingen mooier te maken. Maar juist om ze voluit te kunnen zien en omarmen en daar de schoonheid in te ontdekken. Creëren is mijn manier om het leven rond te maken. Om voluit te leven, met alles dat het leven is.

Het is mijn moedige hoop en mijn diepste levenskracht. Om de schoonheid en magie altijd te blijven zoeken. Zelfs - of juist - in de grootste uitdagingen van ons heerlijke, chaotische, uitdagende bestaan!

🌙 Loeke